Tag Archives: zwanger

Fijne verwekkingsdag!

5 Feb

Voor een verjaardagsfeestje is het nog iets te vroeg, maar tijd om de verwekking van onze dochter te vieren is het wel!

Een beetje bizar misschien?

Dankzij de geweldige technologieën van spermadonatie en kunstmatige inseminatie weten we precies wanneer onze kleine Lou verwekt werd (of toch wanneer een sterke spermacel zijn best deed om mijn eitje te bereiken).

Op 5 februari 2015 vertrokken we met een enorme kriebel in de buik, slappe benen en een onwennige houding naar het ziekenhuis. Want… Het was de dag. DE DAG. De dag waarop we een eerste poging zouden ondernemen om zwanger te worden. Ik was niet van plan om te doemdenken en het slaagpercentage te berekenen. Neen, dit ging ‘m worden! Ik ging zwanger worden!

Na wekenlang (maandenlang) allerlei onderzoeken te ondergaan, van koude eendenbekken (down there) tot de liters bloed die telkens weer opnieuw nodig waren voor één of ander onderzoekje, was de inseminatie op zichzelf een piece of cake.
Benen open (dat was ondertussen al een beetje story of my life geworden, als je zwanger wil worden doe je niets anders. Maar ook in de ‘normale’ omstandigheden, dus eigenlijk niet zo speciaal), een kriebelig slangetje naar binnen en het ‘harde’ werk van een (hopelijk) slimme, knappe man met een geweldig gevoel voor humor wat laten rondzwemmen. Een kwartiertje liggen te liggen en KLAAR! O ja, natuurlijk ook nog een paar emotionele traantjes uitwisselen met mijn vrouw. En dan weer kleren aan. En naar huis. En beginnen wachten. En ook even langs de Quick passeren omdat je ervan overtuigd bent dat je ‘goestingskes’ al begonnen zijn. En ook kwaad worden om onbenulligheden omdat je ervan overtuigd bent dat je hormonen al in overdrive zijn.

Een week en twee zwangerschapstesten van het Kruidvat later… Niets, nada, noppes. Geen roze streepje, geen roze wolk. Wel een beetje buikpijn. Alsof ik mijn regels moest krijgen. En écht slecht gezind zijn. Alsof ik mijn regels moest krijgen. En een beetje misselijkheid. Die ik me zeker en vast aan het inbeelden ben omdat ik er allemaal te hard mee bezig ben.

37884df894812ec135208d1dc70df716

Nog een week later alwéér bloed laten afnemen voor de enige, echte, officiële zwangerschapstest. Al volop aan het nadenken over hoe ik dit volgende maand opnieuw moet doen. En dan misschien nog eens en nog eens en nog eens. Ik mag bellen voor de uitslag om 15u. Zeven helse uren wachten dus. Om 15u stipt glip ik achter een boekenrek (ik werk in een boekenwinkel, dus aan boekenrekken geen gebrek) om het telefoontje te plegen. Bezet. Al die vrouwen met hun inseminaties en ivf’en zijn op dit eigenste moment hetzelfde aan het doen. Aan het telefoneren om stipt 15u om allemaal op dezelfde boodschap te hopen. Sommigen krijgen de boodschap waarop ze op hoopten, anderen niet. Ik had nooit rekening gehouden met een negatief resultaat. En opeens begon ik na te denken: ‘hoe moet ik in godsnaam weer aan het werk na zo’n teleurstelling? Hoe kan ik mijn tranen inslikken, hoe kan ik doen alsof er niets aan de hand is? Hoe doen mensen dit? Opnieuw en opnieuw?’. Tijdens die hersenspinsels was ik ondertussen al zo’n 3 keer op de bezettoon gestuit en toen ik eindelijk een verpleegster te pakken kreeg stonden de tranen me al in de ogen. Bang voor het slechte nieuws.

Verpleegster: Proficiat, u bent zwanger!
Ik: Oh! (tussen de boeken stond ik wel redelijk veilig, maar tranen en hysterisch gelach zouden wel opgevallen zijn).
Verpleegster: Had je het verwacht?
Ik: Euh ja, eigenlijk wel. Allé ja, ik dacht het wel, maar ik durfde er niet op hopen. Maar ik wist het ergens wel. Alleen daarjuist begon ik bijna te wenen. Want ik wist het efkes niet meer. Maar dan nog dacht ik van wel hoor. Allé ja, geen idee, ik was niet echt heel zeker.

En dat awkward gesprek ging nog wel enkele minuten door.

keep-calm-i-m-pregnant-10

En toen begon ik weer te werken, met de grootste smile ever. ’s Avonds vloeide de cava rijkelijk (maar not for me!) alsook de tranen van geluk. De 5e februari 2015 was een zotte dag. De dag waarop ons Louke ‘een Louke in wording’ was. Alleen wisten we dat nog niet. De dag die ik eigenlijk haatte, omdat het allemaal niet eerlijk is dat wij door deze shit moeten omdat we een kind willen. Maar ook de mooiste dag van mijn leven, want toen is, zonder dat ik het wist, mijn leven pas echt begonnen.

Louke, Tahnee en mezelf: fijne verwekkingsdag gewenst! 

 

Personal: Nestdrang

5 Okt

Ieder wie me kent weet dat ik niet van het opgeruimde type ben. Mijn leuze is dan ook de volgende:

Tidy creative

Die quote is al mijn hele leven een geweldig uitvlucht geweest. Vooral wanneer vriendinnen zich voorzichtig een weg probeerden banen in mijn kamer door de hopen kleding, verfgerief en schriften op de grond of wanneer mijn moeder al zuchtend me ervan probeerde overtuigen dat het leven echt wel wat gemakkelijker is als je weet waar al je spullen liggen.
Nog zoiets: ik wist altijd perfect mijn spullen te vinden, namelijk ergens op de grond. Geen gedoe met honderden laden en kasten opentrekken, gewoon een beetje graven en die verloren haarborstel of sleutelbos kwam echt wel tevoorschijn!

En nu, eindelijk, na bijna 25 jaar, lijkt er iets veranderd. Misschien van korte duur, wie weet, maar de verandering is merkbaar. Het begon met de verschoonmat voor ons toekomstige kleine boeleke. Die moest ik om de een of andere reden persé hebben toen ik amper 5 maanden zwanger was. Zo’n maand geleden kwamen de tranen omdat het kinderbedje NOG STEEDS niet in elkaar stond! En vandaag heb ik een poetsplan opgesteld mét beloningssysteem om mezelf gemotiveerd te houden. Want ik moet en zal een gezellig, proper appartementje hebben om ons kindje in op te voeden!

DE – WAANZIN

Ja, echt veel gekker moet het niet worden, want anders vrees ik dat niemand me nog gaat herkennen. Ik vind het bijna bizar om toe te geven, maar vandaag heb ik de was gedaan, de afwas (wich I absolutely hate!), ik heb de badkamer opgeruimd en vond tussendoor ook nog de tijd om deze blog te schrijven. Voor iemand die al enkele maanden aan de zetel gekluisterd is lijkt me dat… Ongelooflijk. En voor iemand die nooit een vinger uitsteekt in het huishouden (met dank aan mijn zeer huishoudelijke vrouw) is dat nog vele ongelooflijker!

Dames en heren, appelen en peren, ik stel u voor:

De Nestdrang. Het meest magische symptoom van een zwangerschap!

Nesting is no bullshit - dealing with pregnancy anxiety

Enjoy it while it lasts.

Vraag 9

12 Sep

To what degree have you actually controlled the course your life has taken?

Ik ben nu getrouwd en zwanger en ik geef eerlijk toe dat ik daar echt wel het voortouw heb in genomen. Ik heb geen hoger diploma en once again, ik ben ook echt wel zelf degene die er steeds voor heeft gekozen om op te geven… Ik woon met mijn vrouw in een appartement waar ook mijn moeder nog woont (gênant!?), maar ook daar heb ik voor gekozen, om nog een extraatje te kunnen sparen vooraleer ons kindje er is. Binnen 2 maanden verhuizen we naar ons eigen plekje en ook daar heb ik zelf voor gekozen.

Er zijn ook dingen waar je natuurlijk zelf niet voor kiest, ziekte, geldproblemen, en weet ik veel wat nog allemaal. Maar hoewel ik inderdaad sommige dingen uit mijn verleden jammer kan vinden is het ook nutteloos om spijt te hebben of de schuld van je af te schuiven. Dus ik ben ervan overtuigd dat ik zelf verantwoordelijk ben voor wat er in mijn leven allemaal gebeurd is. En zo erg is dat ook allemaal niet…

Lijstjestijd: Rondzwerven op internet

4 Aug

Al enkele weken ben ik niet gaan werken ondertussen en het kan soms echt wel wat saai worden. En ik zit ook niet meteen in de situatie om constant leuke dingen te gaan doen. Zowel mijn lichaam als bankrekening laten dat niet echt toe. En heel erg warm weer is ook een beetje een domper op de feestvreugde, want bij die enorme temperaturen voel ik me al snel.. Mweih. Qua creativiteit staat alles ook een beetje op een iets lager pitje, want wij zijn volop aan het inpakken om te verhuizen volgende maand. En heel erg veel zit dus al weggestoken in dozen. De zetel is dus nog steeds mijn beste vriend en ook het internet en mijn laptop liggen me na aan het hart. Hier enkele van mijn favoriete internettijdverdrijfsels!

Pinterest

Natuurlijk, wat anders? Uren en uren en weken en jaren aan een stuk kan je hier rondzwerven. Heel veel van mijn naai- brei- en knutselideetjes komen hiervandaan (zoals de DIY Stempels), alsook interieur-, mode-, beauty- en sinds kort baby- en zwangerschapsinspiratie! Hemels!

Bloglovin

Ik zou een lijstje kunnen maken van mijn favoriete blogs, maar daar komt misschien later nog een artikeltje over. Voorlopig hou ik het bij de website die het me zo gemakkelijk maakt om die blogs allemaal bij te kunnen houden. Je maakt een account aan, stelt de blogs in die je wil volgen en hup, je kan telkens de nieuwste artikels lezen. Handiiiig!

Random tutorial

Dé website voor de creatieve zieltjes onder ons. Ken je de functie op google: ‘een gokje wagen’? Deze website werkt op dezelfde manier. Het enige wat je vooraf weet is dat je op een artistieke, creatieve website terecht komt. En ja, je kan tot in de eeuwigheid blijven doorklikken. Uren internetplezier gegarandeerd, alweer.

Headspace

Eentje voor de mentale gezondheid. En die kan ik dus wel goed gebruiken. Een heel erg leuke website die je elke dag tien minuutjes doet mediteren. FOR FREE!!

Baby op komst

Ik ben zwanger en dus ben ik inderdaad zo een van die hatelijke vrouwen die amper nog iets anders kan dan zuchten, over haar bolle buikje wrijven, over de toekomstige dochter babbelen en natuurlijk over borstvoeding discussiëren. En zeker niet te vergeten: panikeren omdat ik al 10 kg ben bijgekomen terwijl mijn ongeboren prottescheetje amper 1 kg weegt! Hip hoi, op deze website kan ik gemakkelijk mijn gewicht bijhouden, lees ik tips over vanalles en nog wat en doet me gewoon over het algemeen beseffen dat ik niet te snel moet panikeren. Net wat ik nodig heb!

Iemand nog leuke websites voor mij? Ik hoor ze heel graag! 

Vraag 1

18 Jul

50 zaterdagen, 50 vragen (50 Questions That Will Free Your Mind). Let’s go!

How old would you be if you didn’t know how old you are?

Ik ben getrouwd en zwanger. Ik heb een vaste job en vaste kosten. Maar ik geniet nog van pretparken, knutselen en tienerseries. Ik neem mijn verantwoordelijkheden, maar wil evengoed nog spelletjes spelen. Klinkt als een 25-jarige, niet? En ik ben er 24, dus euh… Close enough

Lijstjestijd: De 5 meest hatelijke dingen aan (mijn) zwangerschap

14 Jul

Elke zwangerschap kent wel z’n ups en down, of zo liet ik het me toch vertellen. Dus ik trek me maar op aan het feit dat elke zwangere vrouw zo haar probleempjes ondervindt. Maar waarom lijkt mijn zwangerschap ergens op een horrorfilm?
Hier een lijstje van mijn 5 meest hatelijke dingen aan zwanger zijn.

     1. Extreme misselijkheid

Misschien wel te verwachten, want misselijkheid is het eerste waaraan je denkt als je zwanger bent, niet? Maar dat het zo erg zou zijn had ik nooit kunnen verwachten. Vanaf mijn 6e week zwanger zijn had ik het zitten. Vreselijk misselijk, mezelf moeten dwingen om te eten, en op tijd en stond boven de pot hangen. Dat was mijn leven de eerste 3 maanden. Zonder Tahnee aan mijn zijde had ik het waarschijnlijk niet eens overleefd, want ik kon de koelkast niet opendoen of zelfs een supermarkt binnenstappen zonder te kokhalzen. Gelukkig is het ergste nu voorbij.

quote zwanger

2. Extreme vermoeidheid

Ook dit is wel al beter nu ik een stuk in mijn tweede trimester ben, maar de eerste maanden was het alsof ik een zombie was. Ken je dat gevoel na het eten als je een ‘klopje’ krijgt en niets liever wil doen dan 5 minuutjes een dutje doen? Wel, dat had ik, Zo’n 12 uur per dag. Een hoofd vol watten, ogen die dichtvallen, … Leuk is anders als je mensen hoort te helpen tijdens het werk.

vermoeid

3. Mijn veranderende lichaam

Ik kan jullie niet vertellen hoe lang ik al zwanger wil zijn. Ik denk al zo’n 20 jaar. Echt waar. Een dikke buik? Ja graag! Er is toch niets mooier dan de buik van een zwangere vrouw? Ja, totdat die buik je eigen buik is! Het is niet zo dat ik het lelijk vind, maar ik heb ergens het gevoel alsof het mijn lichaam niet meer is. Alsof ik in de spiegel kijk en mijn lichaam niet meer herken. Nu moet ik wel toegeven dat hoe meer ik mijn kleintje voel, hoe meer vrede ik krijg met mijn lichaam.

dik

4. Bekkeninstabiliteit

Ooit al van gehoord? Ik had er ook nog niet van gehoord. Totdat ik enkele symptomen begon te googelen nadat ik helse pijnen kreeg in mijn onderrug tijdens het werken. Hip hoi, was ik nét verlost van de heledaglangmisselijkheid, kreeg ik rugpijn! En elke dag werd het erger. Op bepaalde momenten lig ik geblokkeerd in bed en kan ik niks bewegen omdat het gewoon te veel pijn doet. Of ben ik aan het wandelen en zak ik door mijn benen, omdat mijn bekken beslissen dat ze even hun best niet meer willen doen. En met een job waarin je constant moet rechtstaan en regelmatig moet bukken en zware boeken dragen… Da’s gewoon wachten op een fiasco. Ondertussen zit ik al enkele dagen thuis en had ik verwacht dat gewoon wat rust en kiné me wel goed zouden doen, maar niets is minder waar. De pijn blijft, mijn rug blijft geblokkeerd en ik blijf door mijn benen zakken en wandelen als een eend. Zwanger zijn? Zalig!

eendenwalk

5. Hormonen

Ik geef het toe, ik ben een teef, een bitch, een regelrecht kutwijf. Wie krijgt het het hardst te verduren? Mijn vrouw, uiteraard. Godzijdank is ze zowat een van de sterkste personen die ik ken, want iemand anders was al lang gaan lopen! Niet iedereen kan zomaar omgaan met hatelijke opmerkingen die worden opgevolgd door een huilbui omdat je haar niet goed valt om dan in lachen uit te barsten omdat je beseft hoe belachelijk je bezig bent om dan weer woest te worden omdat je vindt dat je vrouw niet zomaar mee mag lachen want dat lijkt te hard op uitlachen en wie lacht haar zwangere vrouw nu uit maar je beseft wel dat je misschien wat te heftig hebt gereageerd dus in tranen excuseer je je en dan beslis je maar gewoon om een dutje te gaan doen. Zo vermoeiend.

hormones

Zo, dat was mijn top 5. Natuurlijk zijn er nog veel en veel meer hatelijke dingen aan zwanger zijn, namelijk droog en onhandelbaar haar, je schoenen niet meer kunnen aandoen, constant bekeken worden op straat (?! Ja, echt bizar!), geen kleren meer hebben om aan te doen, bepaalde soorten vlees en kaas niet mogen eten (een broodje martino, please!), je op vele vlakken nutteloos voelen omdat je niets mag tillen, … En zo kunnen we nog een jaartje verder gaan.

Maar hoeveel lastige punten er ook zijn aan zwanger zijn, je doet het allemaal gewoon. Want er groeit leven in je, je voelt beweging, je ziet een echo, … En het is allemaal maar tijdelijk.

Gelukkig.

%d bloggers liken dit: