Tag Archives: ziekenhuis

Fijne verwekkingsdag!

5 Feb

Voor een verjaardagsfeestje is het nog iets te vroeg, maar tijd om de verwekking van onze dochter te vieren is het wel!

Een beetje bizar misschien?

Dankzij de geweldige technologieën van spermadonatie en kunstmatige inseminatie weten we precies wanneer onze kleine Lou verwekt werd (of toch wanneer een sterke spermacel zijn best deed om mijn eitje te bereiken).

Op 5 februari 2015 vertrokken we met een enorme kriebel in de buik, slappe benen en een onwennige houding naar het ziekenhuis. Want… Het was de dag. DE DAG. De dag waarop we een eerste poging zouden ondernemen om zwanger te worden. Ik was niet van plan om te doemdenken en het slaagpercentage te berekenen. Neen, dit ging ‘m worden! Ik ging zwanger worden!

Na wekenlang (maandenlang) allerlei onderzoeken te ondergaan, van koude eendenbekken (down there) tot de liters bloed die telkens weer opnieuw nodig waren voor één of ander onderzoekje, was de inseminatie op zichzelf een piece of cake.
Benen open (dat was ondertussen al een beetje story of my life geworden, als je zwanger wil worden doe je niets anders. Maar ook in de ‘normale’ omstandigheden, dus eigenlijk niet zo speciaal), een kriebelig slangetje naar binnen en het ‘harde’ werk van een (hopelijk) slimme, knappe man met een geweldig gevoel voor humor wat laten rondzwemmen. Een kwartiertje liggen te liggen en KLAAR! O ja, natuurlijk ook nog een paar emotionele traantjes uitwisselen met mijn vrouw. En dan weer kleren aan. En naar huis. En beginnen wachten. En ook even langs de Quick passeren omdat je ervan overtuigd bent dat je ‘goestingskes’ al begonnen zijn. En ook kwaad worden om onbenulligheden omdat je ervan overtuigd bent dat je hormonen al in overdrive zijn.

Een week en twee zwangerschapstesten van het Kruidvat later… Niets, nada, noppes. Geen roze streepje, geen roze wolk. Wel een beetje buikpijn. Alsof ik mijn regels moest krijgen. En écht slecht gezind zijn. Alsof ik mijn regels moest krijgen. En een beetje misselijkheid. Die ik me zeker en vast aan het inbeelden ben omdat ik er allemaal te hard mee bezig ben.

37884df894812ec135208d1dc70df716

Nog een week later alwéér bloed laten afnemen voor de enige, echte, officiële zwangerschapstest. Al volop aan het nadenken over hoe ik dit volgende maand opnieuw moet doen. En dan misschien nog eens en nog eens en nog eens. Ik mag bellen voor de uitslag om 15u. Zeven helse uren wachten dus. Om 15u stipt glip ik achter een boekenrek (ik werk in een boekenwinkel, dus aan boekenrekken geen gebrek) om het telefoontje te plegen. Bezet. Al die vrouwen met hun inseminaties en ivf’en zijn op dit eigenste moment hetzelfde aan het doen. Aan het telefoneren om stipt 15u om allemaal op dezelfde boodschap te hopen. Sommigen krijgen de boodschap waarop ze op hoopten, anderen niet. Ik had nooit rekening gehouden met een negatief resultaat. En opeens begon ik na te denken: ‘hoe moet ik in godsnaam weer aan het werk na zo’n teleurstelling? Hoe kan ik mijn tranen inslikken, hoe kan ik doen alsof er niets aan de hand is? Hoe doen mensen dit? Opnieuw en opnieuw?’. Tijdens die hersenspinsels was ik ondertussen al zo’n 3 keer op de bezettoon gestuit en toen ik eindelijk een verpleegster te pakken kreeg stonden de tranen me al in de ogen. Bang voor het slechte nieuws.

Verpleegster: Proficiat, u bent zwanger!
Ik: Oh! (tussen de boeken stond ik wel redelijk veilig, maar tranen en hysterisch gelach zouden wel opgevallen zijn).
Verpleegster: Had je het verwacht?
Ik: Euh ja, eigenlijk wel. Allé ja, ik dacht het wel, maar ik durfde er niet op hopen. Maar ik wist het ergens wel. Alleen daarjuist begon ik bijna te wenen. Want ik wist het efkes niet meer. Maar dan nog dacht ik van wel hoor. Allé ja, geen idee, ik was niet echt heel zeker.

En dat awkward gesprek ging nog wel enkele minuten door.

keep-calm-i-m-pregnant-10

En toen begon ik weer te werken, met de grootste smile ever. ’s Avonds vloeide de cava rijkelijk (maar not for me!) alsook de tranen van geluk. De 5e februari 2015 was een zotte dag. De dag waarop ons Louke ‘een Louke in wording’ was. Alleen wisten we dat nog niet. De dag die ik eigenlijk haatte, omdat het allemaal niet eerlijk is dat wij door deze shit moeten omdat we een kind willen. Maar ook de mooiste dag van mijn leven, want toen is, zonder dat ik het wist, mijn leven pas echt begonnen.

Louke, Tahnee en mezelf: fijne verwekkingsdag gewenst! 

 

%d bloggers liken dit: