Tag Archives: slapen

Baby baby: Samen slapen

13 Jan

Geen idee waarom, maar meer dan de helft van onze vrienden- en kennissenkring lijkt ons gek te verklaren.

Baby mee in bed? Oh nee!

Lou heeft nooit in haar eigen bed geslapen. Meteen de eerste nacht in het ziekenhuis lag ze op of naast me (onder me was niet aangewezen). Geen enkele verpleegster tikte me op de vingers of probeerde me te overtuigen om haar toch in dat o zo gezellige plastieken geval te steken.

Eens thuis gekomen stond haar bedje opgedekt en wel helemaal klaar. Maar tot op de dag van vandaag (zo’n 3 maanden later) heeft ze er nog steeds geen minuut in gelegen. Niet enkel omdat ze dat echt niet wil en zodoende de hele straat bij elkaar krijst, maar ook omdat het wel zo gezellig en gemakkelijk is, bij mama’s in bed.

Voor een Co-Sleeper (een open wiegje voor aan je eigen bed te zetten) hebben we geen plaats, dus ik verruilde moeiteloos mijn donsdeken met een ouderwets deken en nam Louke gewoon naast mij. ’s Nachts, wanneer ze honger heeft, begint ze te piepen en te bewegen. En da’s mijn teken: hup, tiet eruit en eten geven (allemaal liggend weliswaar). Er komt geen gehuil aan te pas. Nee, wij slapen geen volledige nachten door, maar het lijkt er wel op. Ook al geef ik om de drie uur een voeding, Lou wordt niet wakker, mijn vrouw wordt niet (of amper) wakker en ik word maar half wakker. Ik hoor dus bij het kleine percentage vrouwen dat met een kleine baby niet aan een chronisch slaaptekort lijd (toegegeven, ik ga ook nog niet werken…). Mijn dochter krijgt eten wanneer ze wil en ligt op de koop toe lekker dicht en veilig tegen de warme buik van mama.

En het is niet eens wiegendood waar iedereen me voor waarschuwt! Dat zou ik namelijk verwachten. Ik bereidde me al voor op horrorverhalen over baby’s die stikken bij mama’s in bed, maar neen… Hetgeen waar (bijna) iedereen mee in blijkt te zitten is: ‘je gaat ze wel verwennen hoor’ of ‘straks gaat ze nooit alleen kunnen slapen’.

Punt 1: Baby’s kan je NIET verwennen! Ze hebben 9 maanden veilig, warm dicht bij jou (in jou!) gezeten. Heeft iemand ze toen verwend genoemd? Ze hebben het gewoon NODIG om de aanwezigheid van mama (en papa) te voelen. Geboren worden is al zo’n aanpassing. Ze hebben een behoorlijke inspanning moeten leveren tijdens de bevalling en opeens moeten ze zelf ademen en eten. Daarbij komt ook nog dat ze opeens door allerlei handen worden betast, ze worden aangekleed, gewassen, ze horen nieuwe geluiden en zien opeens allerlei dingen. SHOCK! Waar is het veilig? Bij mama! Waar ze de afgelopen 9 maanden in alle rust hebben kunnen doorbrengen. En langzaamaan beginnen ze te wennen aan hun nieuwe leven. Maar men zegt niet voor niets: 9 maanden in de buik, 9 maanden op de buik.

IMG_3610

Punt 2: Ooit al eens meegemaakt dat er een 18-jarige nog bij mammie of pappie slaapt? Nee dus. (Oké, toen ik dit bovenhaalde in een van de ‘samenslaapdiscussies’ kreeg ik prompt een voorbeeld van een 16-jarige jongen die effectief nog met mama samen slaapt. *zucht* Maar er zijn altijd uitzonderingen die de regel bevestigen!). Op een bepaald moment zijn kinderen er klaar voor om alleen te slapen. Dit geven ze zelf aan of begin je op een bepaald moment gewoon te oefenen. Ik ben echt niet van plan om binnen 15 jaar met mijn vrouw en 3 pubers in bed te liggen. Tegen dan liggen ze waarschijnlijk liever met hun eigen liefjes in bed. Geen paniek dus.

Nog even over wiegendood. Als je het gewend bent om samen te slapen (dus niet zo eens sporadisch samen uitgeput in de zetel slapen), in goede gezondheid verkeert, geen alcohol of drugs gebruikt is samen slapen echt niet gevaarlijker dan apart in een kinderbedje. In tegendeel: de ademhaling van mama herinnert kleine baby eraan om ook te ademen. En moest je baby plots toch eens beslissen om niet meer te ademen, je bent in de buurt en hebt een iets grotere kans om het ergste te voorkomen. En over rollen op je kind… Ik neem aan dat dat al bij mensen gebeurd is, maar ik kan alleen maar zeggen dat al mijn zintuigen op het hoogst mogelijke niveau functioneren. Ik verroer ’s nachts geen vin en lig als een menselijk babyhekje rond mijn kind.

Verder zijn er nog voordelen: samenslaapkinderen zouden in hun latere leven minder angstig zijn, zijn gelukkiger, en ook gevoeliger… Kom! Hoe goed is dat? Zeker in een wereld die geregeerd wordt door angst!

Voilà. Ik heb mijn zegje gedaan (haaa, daar zijn die blogs toch goed voor!). Nog even melden dat ik niet-samenslapende ouders zeker niet veroordeel, maar zelf ook niet (meer) wens veroordeeld te worden om het wél samen slapen.

Elke ouder doet wat hij of zij het beste vindt voor zijn kind (nogmaals, uitzonderingen en zo … I know). En daar gaat het toch allemaal om… Een gelukkig kind hebben? Want gelukkige ouders = gelukkige kinderen. En gelukkige kinderen = gelukkige ouders.

12088564_756143327848265_8661415549258433483_n

Slaapwel!

%d bloggers liken dit: