Tag Archives: oma

Baby Baby: Date Night

4 Jan

Je relatie heeft er wel wat onder te lijden. Een baby’tje… Al je liefde, energie en tijd gaan naar dat nieuwe, kleine mensje dat dankzij jou uitgroeit tot een groter mensje. Maar ooit is het tijd. En opeens was het tijd. Op een paar minuten had ik het beslist. En vrouwlief Tahnee wist er toen zelfs niets van (en had eigenlijk ook geen inbreng.. Aaah die koppigheid, wat een mooie eigenschap van me).

Het was dus tijd.

9a18a4a045824e904dae3ecfec57730c

Ik zou Lou een laatste voeding geven, mijn moeder zou komen en Tahnee en ik zouden uit eten gaan. Ik had zo’n 200 ml moedermelk afgekolfd staan in de ijskast met alle mogelijke spenen die op het flesje pasten (voor het geval ze kieskeurig zou zijn) terwijl ze waarschijnlijk maar zo’n 60ml drinkt. Maar je weet maar nooit, een flesje valt, de melk is aan het aanbranden, er komt een kat ons huis binnen en slurpt de melk op of, erger nog, een tijger! Alle worst case scenario’s zijn dus mijn breintje gepasseerd en dus vond ik meer dan 3X de normale hoeveelheid melk niet overdreven.

Ik heb extra kleertjes klaargelegd voor als er een kotsaanval zou komen en een viertal verschillende tutjes, terwijl ze daarin niet eens in geïnteresseerd is. Ik heb mijn moeder op het hart gedrukt dat wij onze dochter niet laten huilen en altijd meteen troosten (veilige hechting en zo) en dat zij dit dus ook zo moet doen, wij wandelen met haar rond tot ze in slaap valt en haar eigen bedje kent ze niet eens, dus moeder, doe hetzelfde! En mams, laat haar niet vallen, Lou kan zo opeens haar benen strekken en voordat je het weet ligt ze aan de andere kant van de kamer. En oh ja ook dit nog….

En toen besefte ik het. Ik ben een mama. Een echte volbloed, emotionele, ongeruste, vechtende moeder.

We hebben Lou gezegd dat we van ze houden en in de gang hebben we eerst nog enkele traantjes gelaten. En toen zijn we 100m van ons huis iets gaan eten. En we hebben gebabbeld. En het ging eens niet over de afwas die al dagenlang blijft staan of over wiens beurt het nu was om de luier te verversen. Het ging over koetjes en kalfjes, Tahnees verjaardag die komt en of we een feestje geven. En over hoe graag we elkaar zien en hoe lekker het eten wel niet was.

Toegegeven, het eten hebben we in sneltempo naar binnen gewerkt. Maar na wat wikken en wegen besloten om toch nog een dessert te delen. Logica: als je dan toch weggaat, dan kan je maar beter genieten hé.

Op weg naar huis, een kleine twee uur na het verlaten van onze woonst, waren mijn oren gespitst. Ik verwachtte al van meters ver het gehuil van mijn kleine Louke te horen. Een vluchtige kussessie voor de voordeur en dan toch heel gespannen de living binnenkomen om een volledig relaxte dochter in de armen van een volledig relaxte grootmoeder te vinden. ‘Easy’ zei mijn moeder. Een beetje kaka gedaan, wat gelachen en dan geslapen. Easy dus. Niks aan de hand.

Op amper twee uur tijd hebben we onze relatie weer even een nieuwe boost gegeven. Wat quality-time die hoognodig was. En tegelijk heb ik de bevestiging gekregen dat mijn dochter echt wel overleeft zonder mij (zo eens heel heel heeeel af en toe 😉 )

Een moedergevoel of -instinct is iets bizar. Ik heb me de uren voordat we weggingen enorm druk zitten maken. Ik had hartkloppingen toen we de deur uitgingen en over mijn traantjes had ik al verteld. En toch, toen we daar op restaurant zaten was ik oprecht gelukkig. Ik maakte me geen zorgen en genoot intens van mijn vrouw. Al je aandacht even op elkaar kunnen richten was zalig. en terug thuiskomen was ook zalig. En alles en iedereen is zalig.

En ik ben dankbaar voor dit leven

 

(melig, I know, hormonen en zo….)

 

%d bloggers liken dit: