Tag Archives: borstvoeding

5 tips waar ik écht iets aan had

15 Jan

Je bent nog maar een seconde zwanger en wordt al overspoeld door ongevraagd (doch goedbedoeld) advies. Daarbij komen ook nog je eigen overtuigingen en dan komt het punt waardoor je door de bomen het bos niet meer ziet. Gelukkig zitten tussen die overbodige tips ook écht pareltjes, tips die je wel echt helpen. Degene die mij het hardst hebben geholpen lijst ik voor jullie even op, want nu ik zelf moeder ben geworden hoor ik bij het irritante clubje vrouwen dat gewoon niet anders kàn dan je te overspoelen met tips en informatie!

1. Voeden op verzoek! Dankzij een vriendin werd ik doorverwezen naar La Leche League. Borstvoeding, hoe natuurlijk en gemakkelijk het ook klinkt, vergt toch iets meer van jou dan je in eerste instantie zou verwachten. Kloven, borstontstekingen, en gewoon pure vermoeidheid zouden je al snel doen opgeven. Ook foute adviezen vanuit het ziekenhuis of vrienden zouden je al snel doen twijfelen aan je kunnen. Door die vriendin en La Leche League wist gelukkig ik dat ik de raad van (veel van) de vroedvrouwen in het ziekenhuis mocht negeren (een van hun tips/raad: borstvoeden om de 4 uur).  Ik voed al vanaf in het begin op verzoek. Op mijn verzoek (= auw, volle borsten, die mogen wat leger) en op verzoek van mijn baby (= Ja mama, ik weet dat ik een half uurtje geleden nog net heb gedronken, maar nu heb ik toch nog een beetje zin). Baby’s kunnen nu eenmaal geen klok lezen, ze hebben honger wanneer ze honger hebben, punt. is dit om de twee uur? Dan is dat zo! Commentaar zoals: ‘is hij/zij nu wééral aan het eten?’ beantwoord ik met een simpele ‘ja’. Voor de twijfelaars: baby’s die borstvoeding krijgen zullen zich niet overeten (met uitzondering van refluxkindjes die hun pijn wegdrinken). Nestel je dus gezellig in de zetel met een thermos thee, een dekentje, een versnapering en baby, want daar zal je uren met elkaar doorbrengen. Enjoy!

2. Huid op huid, peau sur peau, skinnen, … Noem het zoals je wil, maar het komt erop neer dat je je baby uitkleedt en op je eigen naakte huid legt. Gewoon om te knuffelen, eten te geven of te kalmeren. Mijn favoriet: samen in bad. Màn wat genieten wij daarvan! En ik merk aan Lou dat ze dan even helemaal is opgeladen, de mamahonger is eventjes gestild en ze kan weer vol goede moed verder met haar dag.

3. De draagdoek! Ik schreef eerder al een artikel over mijn draagdoekenliefde. Lou heeft altijd de volledige aandacht nodig. En intensieve aandacht. Rustig eens neerzitten lukt ons niet, ze MOET in beweging zijn. En aangezien het niet mijn plan is om een vrouwelijke bodybuilder te worden met spierballen van hier tot in Tokio (geloof mij, zo’n baby weegt wel wat na een tijdje…) is de draagdoek de perfecte oplossing. Handen vrij om het huishouden te doen (of in mijn geval: dit blogbericht te schrijven) en toch een happy baby. Ideaal!

4. Luister naar je buikgevoel. Makkelijker gezegd dan gedaan. Want dit is de tip die het vaakst wordt gegeven en toch het moeilijkst is om uit te voeren. Waarom en wanneer zijn we zo erg beginnen twijfelen aan onszelf? Gedaan ermee. Als je het gevoel hebt dat je al dan niet iets moet doen of proberen: doen (zolang het niet schadelijk is natuurlijk)! Enneuh… Toegeven dat het uiteindelijk toch niet het juiste was is ook oké! We zijn allemaal maar mensen.

e150c5e62dd211b8861c8ff8a42f7e38

5. Hulp aanvaarden. Het idee dat iemand van mijn vrienden me eten kwam brengen of de afwas kwam doen bezorgde me (pre-bevalling) de kriebels. HALLOOOWWW, WE KUNNEN DIT ZELF WEL HOOOOOR! Maar toen (post-bevalling) de afwas gedaan was en we tijdens een zoveelste huilbui gewoon onze voeten onder tafel mochten schuiven was ik o zo dankbaar. Mensen willen graag helpen, zeker als het te maken heeft met zoiets magisch als baby’s, kinderen, kleinkinderen, petekinderen of wat voor kinderen dan ook, dus waarom zouden we er moeilijk over doen? Voor mij een steakske aub!

 

 

 

Baby baby: Samen slapen

13 Jan

Geen idee waarom, maar meer dan de helft van onze vrienden- en kennissenkring lijkt ons gek te verklaren.

Baby mee in bed? Oh nee!

Lou heeft nooit in haar eigen bed geslapen. Meteen de eerste nacht in het ziekenhuis lag ze op of naast me (onder me was niet aangewezen). Geen enkele verpleegster tikte me op de vingers of probeerde me te overtuigen om haar toch in dat o zo gezellige plastieken geval te steken.

Eens thuis gekomen stond haar bedje opgedekt en wel helemaal klaar. Maar tot op de dag van vandaag (zo’n 3 maanden later) heeft ze er nog steeds geen minuut in gelegen. Niet enkel omdat ze dat echt niet wil en zodoende de hele straat bij elkaar krijst, maar ook omdat het wel zo gezellig en gemakkelijk is, bij mama’s in bed.

Voor een Co-Sleeper (een open wiegje voor aan je eigen bed te zetten) hebben we geen plaats, dus ik verruilde moeiteloos mijn donsdeken met een ouderwets deken en nam Louke gewoon naast mij. ’s Nachts, wanneer ze honger heeft, begint ze te piepen en te bewegen. En da’s mijn teken: hup, tiet eruit en eten geven (allemaal liggend weliswaar). Er komt geen gehuil aan te pas. Nee, wij slapen geen volledige nachten door, maar het lijkt er wel op. Ook al geef ik om de drie uur een voeding, Lou wordt niet wakker, mijn vrouw wordt niet (of amper) wakker en ik word maar half wakker. Ik hoor dus bij het kleine percentage vrouwen dat met een kleine baby niet aan een chronisch slaaptekort lijd (toegegeven, ik ga ook nog niet werken…). Mijn dochter krijgt eten wanneer ze wil en ligt op de koop toe lekker dicht en veilig tegen de warme buik van mama.

En het is niet eens wiegendood waar iedereen me voor waarschuwt! Dat zou ik namelijk verwachten. Ik bereidde me al voor op horrorverhalen over baby’s die stikken bij mama’s in bed, maar neen… Hetgeen waar (bijna) iedereen mee in blijkt te zitten is: ‘je gaat ze wel verwennen hoor’ of ‘straks gaat ze nooit alleen kunnen slapen’.

Punt 1: Baby’s kan je NIET verwennen! Ze hebben 9 maanden veilig, warm dicht bij jou (in jou!) gezeten. Heeft iemand ze toen verwend genoemd? Ze hebben het gewoon NODIG om de aanwezigheid van mama (en papa) te voelen. Geboren worden is al zo’n aanpassing. Ze hebben een behoorlijke inspanning moeten leveren tijdens de bevalling en opeens moeten ze zelf ademen en eten. Daarbij komt ook nog dat ze opeens door allerlei handen worden betast, ze worden aangekleed, gewassen, ze horen nieuwe geluiden en zien opeens allerlei dingen. SHOCK! Waar is het veilig? Bij mama! Waar ze de afgelopen 9 maanden in alle rust hebben kunnen doorbrengen. En langzaamaan beginnen ze te wennen aan hun nieuwe leven. Maar men zegt niet voor niets: 9 maanden in de buik, 9 maanden op de buik.

IMG_3610

Punt 2: Ooit al eens meegemaakt dat er een 18-jarige nog bij mammie of pappie slaapt? Nee dus. (Oké, toen ik dit bovenhaalde in een van de ‘samenslaapdiscussies’ kreeg ik prompt een voorbeeld van een 16-jarige jongen die effectief nog met mama samen slaapt. *zucht* Maar er zijn altijd uitzonderingen die de regel bevestigen!). Op een bepaald moment zijn kinderen er klaar voor om alleen te slapen. Dit geven ze zelf aan of begin je op een bepaald moment gewoon te oefenen. Ik ben echt niet van plan om binnen 15 jaar met mijn vrouw en 3 pubers in bed te liggen. Tegen dan liggen ze waarschijnlijk liever met hun eigen liefjes in bed. Geen paniek dus.

Nog even over wiegendood. Als je het gewend bent om samen te slapen (dus niet zo eens sporadisch samen uitgeput in de zetel slapen), in goede gezondheid verkeert, geen alcohol of drugs gebruikt is samen slapen echt niet gevaarlijker dan apart in een kinderbedje. In tegendeel: de ademhaling van mama herinnert kleine baby eraan om ook te ademen. En moest je baby plots toch eens beslissen om niet meer te ademen, je bent in de buurt en hebt een iets grotere kans om het ergste te voorkomen. En over rollen op je kind… Ik neem aan dat dat al bij mensen gebeurd is, maar ik kan alleen maar zeggen dat al mijn zintuigen op het hoogst mogelijke niveau functioneren. Ik verroer ’s nachts geen vin en lig als een menselijk babyhekje rond mijn kind.

Verder zijn er nog voordelen: samenslaapkinderen zouden in hun latere leven minder angstig zijn, zijn gelukkiger, en ook gevoeliger… Kom! Hoe goed is dat? Zeker in een wereld die geregeerd wordt door angst!

Voilà. Ik heb mijn zegje gedaan (haaa, daar zijn die blogs toch goed voor!). Nog even melden dat ik niet-samenslapende ouders zeker niet veroordeel, maar zelf ook niet (meer) wens veroordeeld te worden om het wél samen slapen.

Elke ouder doet wat hij of zij het beste vindt voor zijn kind (nogmaals, uitzonderingen en zo … I know). En daar gaat het toch allemaal om… Een gelukkig kind hebben? Want gelukkige ouders = gelukkige kinderen. En gelukkige kinderen = gelukkige ouders.

12088564_756143327848265_8661415549258433483_n

Slaapwel!

Baby Baby: Date Night

4 Jan

Je relatie heeft er wel wat onder te lijden. Een baby’tje… Al je liefde, energie en tijd gaan naar dat nieuwe, kleine mensje dat dankzij jou uitgroeit tot een groter mensje. Maar ooit is het tijd. En opeens was het tijd. Op een paar minuten had ik het beslist. En vrouwlief Tahnee wist er toen zelfs niets van (en had eigenlijk ook geen inbreng.. Aaah die koppigheid, wat een mooie eigenschap van me).

Het was dus tijd.

9a18a4a045824e904dae3ecfec57730c

Ik zou Lou een laatste voeding geven, mijn moeder zou komen en Tahnee en ik zouden uit eten gaan. Ik had zo’n 200 ml moedermelk afgekolfd staan in de ijskast met alle mogelijke spenen die op het flesje pasten (voor het geval ze kieskeurig zou zijn) terwijl ze waarschijnlijk maar zo’n 60ml drinkt. Maar je weet maar nooit, een flesje valt, de melk is aan het aanbranden, er komt een kat ons huis binnen en slurpt de melk op of, erger nog, een tijger! Alle worst case scenario’s zijn dus mijn breintje gepasseerd en dus vond ik meer dan 3X de normale hoeveelheid melk niet overdreven.

Ik heb extra kleertjes klaargelegd voor als er een kotsaanval zou komen en een viertal verschillende tutjes, terwijl ze daarin niet eens in geïnteresseerd is. Ik heb mijn moeder op het hart gedrukt dat wij onze dochter niet laten huilen en altijd meteen troosten (veilige hechting en zo) en dat zij dit dus ook zo moet doen, wij wandelen met haar rond tot ze in slaap valt en haar eigen bedje kent ze niet eens, dus moeder, doe hetzelfde! En mams, laat haar niet vallen, Lou kan zo opeens haar benen strekken en voordat je het weet ligt ze aan de andere kant van de kamer. En oh ja ook dit nog….

En toen besefte ik het. Ik ben een mama. Een echte volbloed, emotionele, ongeruste, vechtende moeder.

We hebben Lou gezegd dat we van ze houden en in de gang hebben we eerst nog enkele traantjes gelaten. En toen zijn we 100m van ons huis iets gaan eten. En we hebben gebabbeld. En het ging eens niet over de afwas die al dagenlang blijft staan of over wiens beurt het nu was om de luier te verversen. Het ging over koetjes en kalfjes, Tahnees verjaardag die komt en of we een feestje geven. En over hoe graag we elkaar zien en hoe lekker het eten wel niet was.

Toegegeven, het eten hebben we in sneltempo naar binnen gewerkt. Maar na wat wikken en wegen besloten om toch nog een dessert te delen. Logica: als je dan toch weggaat, dan kan je maar beter genieten hé.

Op weg naar huis, een kleine twee uur na het verlaten van onze woonst, waren mijn oren gespitst. Ik verwachtte al van meters ver het gehuil van mijn kleine Louke te horen. Een vluchtige kussessie voor de voordeur en dan toch heel gespannen de living binnenkomen om een volledig relaxte dochter in de armen van een volledig relaxte grootmoeder te vinden. ‘Easy’ zei mijn moeder. Een beetje kaka gedaan, wat gelachen en dan geslapen. Easy dus. Niks aan de hand.

Op amper twee uur tijd hebben we onze relatie weer even een nieuwe boost gegeven. Wat quality-time die hoognodig was. En tegelijk heb ik de bevestiging gekregen dat mijn dochter echt wel overleeft zonder mij (zo eens heel heel heeeel af en toe 😉 )

Een moedergevoel of -instinct is iets bizar. Ik heb me de uren voordat we weggingen enorm druk zitten maken. Ik had hartkloppingen toen we de deur uitgingen en over mijn traantjes had ik al verteld. En toch, toen we daar op restaurant zaten was ik oprecht gelukkig. Ik maakte me geen zorgen en genoot intens van mijn vrouw. Al je aandacht even op elkaar kunnen richten was zalig. en terug thuiskomen was ook zalig. En alles en iedereen is zalig.

En ik ben dankbaar voor dit leven

 

(melig, I know, hormonen en zo….)

 

%d bloggers liken dit: