Archief | It Gets Personal RSS feed for this section

Baby Baby: Hoe gaat ze je noemen?

22 Mei

Anonieme spermadonatie of het zaad van ne maat? Dat willen mensen graag weten wanneer ze twee vrouwen met een baby zien. Maar de vraag die het meest gesteld wordt is toch: ‘hoe gaat ze je noemen?’ 

Mimi, moeke, mammie, moesje, mams, moemie, babi, lala, pliloe, chaka, onomatopee, relaxatiemodus, Vrijheidsbeeld, radiatoronderhoud, zevenmijlslaarzen, … Er zijn zo veel mogelijkheden! 


Verbaasd zijn dan ook de blikken als ik vertel dat ik gewoon mama ben. En nog verbaasder zijn de blikken als ik vertel dat Tahnee ook gewoon mama is. Mama E & Mama T (als het verschil dan toch even moet worden duidelijk gemaakt).  Wij zijn namelijk samen mama. Ik ben niet meer mama dan Tahnee is en andersom. ‘Wordt het dan niet te ingewikkeld voor haar?’ Geen zorgen! Ten eerste is Lou een slimme baby en ten tweede is het toch een kwestie van gewoonte? En als Lou toch ooit beslist om mij radiatoronderhoud te noemen, dan is dat ook oké. Bizar, maar oké. 

5 tips waar ik écht iets aan had

15 Jan

Je bent nog maar een seconde zwanger en wordt al overspoeld door ongevraagd (doch goedbedoeld) advies. Daarbij komen ook nog je eigen overtuigingen en dan komt het punt waardoor je door de bomen het bos niet meer ziet. Gelukkig zitten tussen die overbodige tips ook écht pareltjes, tips die je wel echt helpen. Degene die mij het hardst hebben geholpen lijst ik voor jullie even op, want nu ik zelf moeder ben geworden hoor ik bij het irritante clubje vrouwen dat gewoon niet anders kàn dan je te overspoelen met tips en informatie!

1. Voeden op verzoek! Dankzij een vriendin werd ik doorverwezen naar La Leche League. Borstvoeding, hoe natuurlijk en gemakkelijk het ook klinkt, vergt toch iets meer van jou dan je in eerste instantie zou verwachten. Kloven, borstontstekingen, en gewoon pure vermoeidheid zouden je al snel doen opgeven. Ook foute adviezen vanuit het ziekenhuis of vrienden zouden je al snel doen twijfelen aan je kunnen. Door die vriendin en La Leche League wist gelukkig ik dat ik de raad van (veel van) de vroedvrouwen in het ziekenhuis mocht negeren (een van hun tips/raad: borstvoeden om de 4 uur).  Ik voed al vanaf in het begin op verzoek. Op mijn verzoek (= auw, volle borsten, die mogen wat leger) en op verzoek van mijn baby (= Ja mama, ik weet dat ik een half uurtje geleden nog net heb gedronken, maar nu heb ik toch nog een beetje zin). Baby’s kunnen nu eenmaal geen klok lezen, ze hebben honger wanneer ze honger hebben, punt. is dit om de twee uur? Dan is dat zo! Commentaar zoals: ‘is hij/zij nu wééral aan het eten?’ beantwoord ik met een simpele ‘ja’. Voor de twijfelaars: baby’s die borstvoeding krijgen zullen zich niet overeten (met uitzondering van refluxkindjes die hun pijn wegdrinken). Nestel je dus gezellig in de zetel met een thermos thee, een dekentje, een versnapering en baby, want daar zal je uren met elkaar doorbrengen. Enjoy!

2. Huid op huid, peau sur peau, skinnen, … Noem het zoals je wil, maar het komt erop neer dat je je baby uitkleedt en op je eigen naakte huid legt. Gewoon om te knuffelen, eten te geven of te kalmeren. Mijn favoriet: samen in bad. Màn wat genieten wij daarvan! En ik merk aan Lou dat ze dan even helemaal is opgeladen, de mamahonger is eventjes gestild en ze kan weer vol goede moed verder met haar dag.

3. De draagdoek! Ik schreef eerder al een artikel over mijn draagdoekenliefde. Lou heeft altijd de volledige aandacht nodig. En intensieve aandacht. Rustig eens neerzitten lukt ons niet, ze MOET in beweging zijn. En aangezien het niet mijn plan is om een vrouwelijke bodybuilder te worden met spierballen van hier tot in Tokio (geloof mij, zo’n baby weegt wel wat na een tijdje…) is de draagdoek de perfecte oplossing. Handen vrij om het huishouden te doen (of in mijn geval: dit blogbericht te schrijven) en toch een happy baby. Ideaal!

4. Luister naar je buikgevoel. Makkelijker gezegd dan gedaan. Want dit is de tip die het vaakst wordt gegeven en toch het moeilijkst is om uit te voeren. Waarom en wanneer zijn we zo erg beginnen twijfelen aan onszelf? Gedaan ermee. Als je het gevoel hebt dat je al dan niet iets moet doen of proberen: doen (zolang het niet schadelijk is natuurlijk)! Enneuh… Toegeven dat het uiteindelijk toch niet het juiste was is ook oké! We zijn allemaal maar mensen.

e150c5e62dd211b8861c8ff8a42f7e38

5. Hulp aanvaarden. Het idee dat iemand van mijn vrienden me eten kwam brengen of de afwas kwam doen bezorgde me (pre-bevalling) de kriebels. HALLOOOWWW, WE KUNNEN DIT ZELF WEL HOOOOOR! Maar toen (post-bevalling) de afwas gedaan was en we tijdens een zoveelste huilbui gewoon onze voeten onder tafel mochten schuiven was ik o zo dankbaar. Mensen willen graag helpen, zeker als het te maken heeft met zoiets magisch als baby’s, kinderen, kleinkinderen, petekinderen of wat voor kinderen dan ook, dus waarom zouden we er moeilijk over doen? Voor mij een steakske aub!

 

 

 

Personal: Goede Voornemens

1 Jan

Ik ben er een fan van. Goede voornemens, wat een prachtige uitvinding! Jezelf en je vrienden, familie, de hele wereld, IEDEREEN DIE HET WIL HOREN beloven om dit jaar iets te veranderen, om het dit jaar beter te doen. Prachtig, geweldig! Je lichaam en gedachten vullen zich met een soort blijdschap omdat je écht gelooft dat je het deze keer wel zal volhouden, geen haar op je hoofd denkt aan opgeven of aan een stukje chocoladetaart dat je absoluut niet mag hebben voor je nieuwe dieet (op dag 3 van die voornemens is dat natuurlijk andere koek, maar daar denken we nog niet eens aan!).

goede voornemens

En dus, vol verlangen, positieve vibes en hoop, mijn voornemens voor 2016:

  • Een goede mama zijn (zal eeuwig en altijd het belangrijkste zijn)
  • vaarwel zeggen tegen de zwangerschapskilootjes + een beetje extra. (Nog 5 kg van de zwangerschap en graag nog eens 5 kg er af. Hallowkes, vrienden van de Weight Watchers)
  • Sparen en budgetteren!
  • Yoga doen. Vaker en langer.
  • Blijven bloggen. Vaker.
  • Negatieve gedachten verbannen door positieve. Vaker. Proberen.
  • Dankbaar zijn voor wat (en wie) ik in mijn leven heb. Altijd.

 

Wat zijn jullie goede voornemens? I’m curious!

Persoonlijk: Here she is!

12 Nov

Long time no write. En natuurlijk weer met een uitstekende reden. Ik ben vervallen in het leven van de drukke huismoeder. Of beter gezegd: in het leven van de borstvoedende moeder. Want als je, zoals La Leche League aangeeft, zo’n 10 tot 12 keer per dag borstvoeding geeft aan je pasgeboren spruit, dan doe je eigenlijk niet veel anders dan dat.

Toch stel ik ze met trots aan jullie voor:

onze dochter, Lou

Copyright: Gael Hoet

Copyright: Gael Hoet

1-IMG_2292

Personal: Nestdrang

5 Okt

Ieder wie me kent weet dat ik niet van het opgeruimde type ben. Mijn leuze is dan ook de volgende:

Tidy creative

Die quote is al mijn hele leven een geweldig uitvlucht geweest. Vooral wanneer vriendinnen zich voorzichtig een weg probeerden banen in mijn kamer door de hopen kleding, verfgerief en schriften op de grond of wanneer mijn moeder al zuchtend me ervan probeerde overtuigen dat het leven echt wel wat gemakkelijker is als je weet waar al je spullen liggen.
Nog zoiets: ik wist altijd perfect mijn spullen te vinden, namelijk ergens op de grond. Geen gedoe met honderden laden en kasten opentrekken, gewoon een beetje graven en die verloren haarborstel of sleutelbos kwam echt wel tevoorschijn!

En nu, eindelijk, na bijna 25 jaar, lijkt er iets veranderd. Misschien van korte duur, wie weet, maar de verandering is merkbaar. Het begon met de verschoonmat voor ons toekomstige kleine boeleke. Die moest ik om de een of andere reden persé hebben toen ik amper 5 maanden zwanger was. Zo’n maand geleden kwamen de tranen omdat het kinderbedje NOG STEEDS niet in elkaar stond! En vandaag heb ik een poetsplan opgesteld mét beloningssysteem om mezelf gemotiveerd te houden. Want ik moet en zal een gezellig, proper appartementje hebben om ons kindje in op te voeden!

DE – WAANZIN

Ja, echt veel gekker moet het niet worden, want anders vrees ik dat niemand me nog gaat herkennen. Ik vind het bijna bizar om toe te geven, maar vandaag heb ik de was gedaan, de afwas (wich I absolutely hate!), ik heb de badkamer opgeruimd en vond tussendoor ook nog de tijd om deze blog te schrijven. Voor iemand die al enkele maanden aan de zetel gekluisterd is lijkt me dat… Ongelooflijk. En voor iemand die nooit een vinger uitsteekt in het huishouden (met dank aan mijn zeer huishoudelijke vrouw) is dat nog vele ongelooflijker!

Dames en heren, appelen en peren, ik stel u voor:

De Nestdrang. Het meest magische symptoom van een zwangerschap!

Nesting is no bullshit - dealing with pregnancy anxiety

Enjoy it while it lasts.

Personal: Verhuizen!

6 Sep

Eindelijk is het zover!

We zijn verhuisd naar een geweldige studio in de geweldige wijk Zurenborg in het geweldige Antwerpen. Er werd ook meteen een geweldig krantje in de bus gestoken, namelijk de geweldige ‘Gazet van Zurenborg‘ voor en door de geweldige Zurenborgers. Vandaag zijn we ook geweldig lekker gaan ontbijten en was er meteen een geweldig charmante rommelmarkt op het plein. En nu zitten we in ons geweldig gezellige woonkamer met voetbal op tv (ik weiger geweldige voetbal te zeggen, want da’s zowat het enige wat niet helemaal naar mijn zin is vandaag).

Om gewoon maar even te schetsen hoe blij ik ben om eindelijk verhuisd te zijn. Een nieuwe start, een fris begin. Een plekje maken voor de baby, ons eerste, echte eigen stekje! Nu enkel mijn lieve kat nog gaan halen en dan is het echt thuis.

home sweet home

Personal: vakantie en dromen

21 Aug

  
Het is hier een beetje stilletjes, en met reden! Momenteel vertoef ik namelijk in een heerlijke B&B in Le Gers, met een ietwat wankele motivatie om te bloggen, maar wel een enorme motivatie om lekker te eten, te dutten en te zwemmen. Toch heb ik mezelf weten weg te sleuren van het zwembad om een blogje te schrijven nadat mijn schoonbroer me de ietwat filosofische vraag ‘waar wil je binnen tien jaar staan in je leven?’ stelde. 

In het verleden heb ik altijd op die vraag kunnen antwoorden. Mijn antwoord zal nooit hetzelfde geweest zijn, maar aan dromen had ik geen gebrek. Toch was het op dit moment voor mij bijna onmogelijk te antwoorden. Ik blokkeerde volledig en was opeens niet meer zeker van mijn plannen om ooit naar het buitenland te vertrekken, of om mijn eigen bedrijfje te beginnen, of om een boek te schrijven… Waarom toch? Wat is er veranderd? Ik denk dat ik door mijn zwangerschap opeens in de realiteit ben gesmeten en een beetje ben vergeten dat ook als je zwanger bent en veel verantwoordelijkheden in het verschiet hebt, je nog altijd wel mag en kan dromen.  

Als er één ding is wat ik wil binnen tien jaar, en dan spreek ik over wat ik voor mezelf wil en dus eventjes niet over een geweldig gezinsleven en gelukkige kinderen, want dat staat vanzelfsprekend op de eerste plaats, dan is het creativiteit en sereniteit. Ik wil cursussen en opleidingen  gevolgd hebben en mezelf volledig uiten in de creatieve dingen. Ik wil elke dag kunnen schrijven, tekenen, knippen, plakken, schilderen, naaien, boetseren, … En bijleren. En dat alles zonder mezelf een immense druk op te leggen naar perfectie toe (want dat is de grote valkuil in mijn leven). En ik ben ervan overtuigd dat als ik dat kan doen, ik overal gelukkig kan zijn. Of het nu in de Antwerpse binnenstad is, het Franse platteland of de Spaanse kust, als ik gewoon mijn ding kan doen is het goed. 

Creativity is key. And love. 

%d bloggers liken dit: