Baby baby: Samen slapen

13 Jan

Geen idee waarom, maar meer dan de helft van onze vrienden- en kennissenkring lijkt ons gek te verklaren.

Baby mee in bed? Oh nee!

Lou heeft nooit in haar eigen bed geslapen. Meteen de eerste nacht in het ziekenhuis lag ze op of naast me (onder me was niet aangewezen). Geen enkele verpleegster tikte me op de vingers of probeerde me te overtuigen om haar toch in dat o zo gezellige plastieken geval te steken.

Eens thuis gekomen stond haar bedje opgedekt en wel helemaal klaar. Maar tot op de dag van vandaag (zo’n 3 maanden later) heeft ze er nog steeds geen minuut in gelegen. Niet enkel omdat ze dat echt niet wil en zodoende de hele straat bij elkaar krijst, maar ook omdat het wel zo gezellig en gemakkelijk is, bij mama’s in bed.

Voor een Co-Sleeper (een open wiegje voor aan je eigen bed te zetten) hebben we geen plaats, dus ik verruilde moeiteloos mijn donsdeken met een ouderwets deken en nam Louke gewoon naast mij. ’s Nachts, wanneer ze honger heeft, begint ze te piepen en te bewegen. En da’s mijn teken: hup, tiet eruit en eten geven (allemaal liggend weliswaar). Er komt geen gehuil aan te pas. Nee, wij slapen geen volledige nachten door, maar het lijkt er wel op. Ook al geef ik om de drie uur een voeding, Lou wordt niet wakker, mijn vrouw wordt niet (of amper) wakker en ik word maar half wakker. Ik hoor dus bij het kleine percentage vrouwen dat met een kleine baby niet aan een chronisch slaaptekort lijd (toegegeven, ik ga ook nog niet werken…). Mijn dochter krijgt eten wanneer ze wil en ligt op de koop toe lekker dicht en veilig tegen de warme buik van mama.

En het is niet eens wiegendood waar iedereen me voor waarschuwt! Dat zou ik namelijk verwachten. Ik bereidde me al voor op horrorverhalen over baby’s die stikken bij mama’s in bed, maar neen… Hetgeen waar (bijna) iedereen mee in blijkt te zitten is: ‘je gaat ze wel verwennen hoor’ of ‘straks gaat ze nooit alleen kunnen slapen’.

Punt 1: Baby’s kan je NIET verwennen! Ze hebben 9 maanden veilig, warm dicht bij jou (in jou!) gezeten. Heeft iemand ze toen verwend genoemd? Ze hebben het gewoon NODIG om de aanwezigheid van mama (en papa) te voelen. Geboren worden is al zo’n aanpassing. Ze hebben een behoorlijke inspanning moeten leveren tijdens de bevalling en opeens moeten ze zelf ademen en eten. Daarbij komt ook nog dat ze opeens door allerlei handen worden betast, ze worden aangekleed, gewassen, ze horen nieuwe geluiden en zien opeens allerlei dingen. SHOCK! Waar is het veilig? Bij mama! Waar ze de afgelopen 9 maanden in alle rust hebben kunnen doorbrengen. En langzaamaan beginnen ze te wennen aan hun nieuwe leven. Maar men zegt niet voor niets: 9 maanden in de buik, 9 maanden op de buik.

IMG_3610

Punt 2: Ooit al eens meegemaakt dat er een 18-jarige nog bij mammie of pappie slaapt? Nee dus. (Oké, toen ik dit bovenhaalde in een van de ‘samenslaapdiscussies’ kreeg ik prompt een voorbeeld van een 16-jarige jongen die effectief nog met mama samen slaapt. *zucht* Maar er zijn altijd uitzonderingen die de regel bevestigen!). Op een bepaald moment zijn kinderen er klaar voor om alleen te slapen. Dit geven ze zelf aan of begin je op een bepaald moment gewoon te oefenen. Ik ben echt niet van plan om binnen 15 jaar met mijn vrouw en 3 pubers in bed te liggen. Tegen dan liggen ze waarschijnlijk liever met hun eigen liefjes in bed. Geen paniek dus.

Nog even over wiegendood. Als je het gewend bent om samen te slapen (dus niet zo eens sporadisch samen uitgeput in de zetel slapen), in goede gezondheid verkeert, geen alcohol of drugs gebruikt is samen slapen echt niet gevaarlijker dan apart in een kinderbedje. In tegendeel: de ademhaling van mama herinnert kleine baby eraan om ook te ademen. En moest je baby plots toch eens beslissen om niet meer te ademen, je bent in de buurt en hebt een iets grotere kans om het ergste te voorkomen. En over rollen op je kind… Ik neem aan dat dat al bij mensen gebeurd is, maar ik kan alleen maar zeggen dat al mijn zintuigen op het hoogst mogelijke niveau functioneren. Ik verroer ’s nachts geen vin en lig als een menselijk babyhekje rond mijn kind.

Verder zijn er nog voordelen: samenslaapkinderen zouden in hun latere leven minder angstig zijn, zijn gelukkiger, en ook gevoeliger… Kom! Hoe goed is dat? Zeker in een wereld die geregeerd wordt door angst!

Voilà. Ik heb mijn zegje gedaan (haaa, daar zijn die blogs toch goed voor!). Nog even melden dat ik niet-samenslapende ouders zeker niet veroordeel, maar zelf ook niet (meer) wens veroordeeld te worden om het wél samen slapen.

Elke ouder doet wat hij of zij het beste vindt voor zijn kind (nogmaals, uitzonderingen en zo … I know). En daar gaat het toch allemaal om… Een gelukkig kind hebben? Want gelukkige ouders = gelukkige kinderen. En gelukkige kinderen = gelukkige ouders.

12088564_756143327848265_8661415549258433483_n

Slaapwel!

18 Reacties to “Baby baby: Samen slapen”

  1. Astrid Perdieus januari 13, 2016 bij 14:28 #

    super mooi en eerlijk stukje! Ik heb altijd al geweten dat jij een prachtige moeder zou zijn en alles in het belang van je kind zou doen! Dus gewoon blijven doen wat je altijd al gedaan hebt: naar anderen luisteren, maar altijd kritisch zijn en dan vooral doen wat jij denkt dat goed is voor jou (en je gezin). Dikke knuf!

  2. Anne Rasmussen januari 13, 2016 bij 19:00 #

    Heel goed! Ik begrijp ook niet zo goed waarom de ouders wel gezellig bij elkaar in bed mogen en kindlief alleen in een bedje moet?!?

  3. Daphne januari 14, 2016 bij 09:27 #

    Volledig mee eens 🙂
    En drie jaar later komt mijn zoontje soms ’s nachts bij ons liggen, om na een tijdje naar zijn eigen bedje terug te keren. Onze deur staat om die reden ook altijd open. Mijn kinderen hebben nooit behoefte aan een tut gehad. Ik heb ze altijd gedragen, bij me in bed gelegd… Ik denk ook dat enkel in de “ontwikkelde” westerse landen een kinderkamer wordt gemaakt, in elke andere cultuur plakt het kind dag en nacht aan de mama tot het zelfstandig genoeg is. En dat lijkt me meer dan logisch!

    • eefjejo januari 14, 2016 bij 09:42 #

      Klopt en in Afrikaanse landen is het echt not done om je kind in een andere ruimte te leggen. En hier helemaal andersom. Dan ga ik toch liever voor de andere culturen 🙂

  4. Fanny januari 14, 2016 bij 15:03 #

    Superfier op die 2 fantastische mama s en Eefje, ik lees met plezier je informatieve verhalen, zo echt, oprecht en menselijk , overgoten met humor en zelfrelativering. Kijk al uit naar volgende tekst.

  5. Liesbeth januari 14, 2016 bij 21:48 #

    Heerlijk toch! Ik zou zeggen geniet ervan, heb dit ook gedaan 1,5 jaar lang en nu komt mijn schatje elke nacht zijn laatste 4 uurtjes ook bij ons in bed. Ik ben het al helemaal gewoon en heb echt geen wallen onder mijn ogen ofzo. Ik ben zo blij dit gedaan te hebben, die tijd komt nooit meer terug. Ons zoontje is sinds hij in zijn eigen bed ligt, nog niet 1 keer huilend naar boven gegaan. Het is zo’n vrolijk kind, je ziet gewoon dat hij heel gelukkig is en hij knuffelt graag en veel. Ik vind het de investering waard! Ook de bv waar we na 2,5 jaar nog niet helemaal klaar mee zijn is het helemaal waard. Dus…ga lekker zo voort en volg gewoon je eigen gevoel!

  6. Eline S. januari 14, 2016 bij 22:43 #

    Mooi artikel! Ons kindje heeft ook een hele tijd bij ons geslapen. Meestal viel ik in slaap tijdens de borstvoeding, maar als ik wakker werd, legde ik haar in een mandje naast ons bed. Ondertussen slaapt ze lekker in haar eigen bed, maar ik kan er zooooooo hard van genieten als ze in de ochtend vroeg wakker is en we haar nog even bij ons in bed nemen om verder te slapen. Ik hou er van om met mijn kleine meid nog lekker te knuffelen en te slapen. Ik vind het net zo onnatuurlijk om je kindje apart te leggen om te slapen.

  7. line januari 15, 2016 bij 10:00 #

    Super gewoon! Sporadisch deed ik dit, maar met de angst om op mijn meisje te rollen.
    Als ik dit lees, heb ik er spijt van dat ik ze niet meer bij mij in bed genomen heb!

  8. Hanne januari 15, 2016 bij 10:55 #

    viavia hier verzeild geraakt… ’t is bijna te bizar voor woorden hoe parallel het leven van iemand die je totaal niet kent kan lopen met je eigen leven. want ik ben ook mama van een Lou’tje, een prachtig meisje dat bij ons slaapt, een schitterend wezentje dat al 10 maanden bij mij drinkt, een cadeautje dat we met het grootste plezier en intense fierheid dragen…

    • eefjejo januari 15, 2016 bij 12:10 #

      Leuk om te horen! 🙂
      Loukes zijn toch prachtige wezentjes hé 🙂

  9. Elke januari 15, 2016 bij 12:20 #

    Fijn! Ik schreef net een blogpost over al die vermoeiende nachten. 🙂 En wij probeerden ook al samen te slapen, we kochten er zelfs speciaal een groot bed voor! Maar bij de jongste werkt dat niet, die is te onrustig dan. Die komt pas tot rust in een bedje apart. Ik zou niet liever willen anders, het zou zoveel slaap schelen… Ik vermoed dat dat is omdat wij het in het begin niet altijd hebben gedaan, wel af en toe. En dat hij er dus niet aan gewend is. Goed bezig dus!

  10. katdl januari 15, 2016 bij 12:32 #

    Ik ben blij dat ik niet de enige ter wereld ben die liever een gelukkig kind heeft dan eentje dat per se in haar eigen kamertje moet slapen…

  11. haia januari 15, 2016 bij 13:27 #

    Ik liet mijn kindjes ook nooit alleen in een kamertje. Zo’n 7 jaar lang al staat er bijna continu een babybedje naast ons bed. De ene heeft er nauwelijk in geslapen de andere wel. Mijn jongste is nu 1, 6 mnd en slaapt nu naast me in het babybedje maar huilt hij en wil hij bij mij hops eruit en verder slapen. Zijn de oudere broers ziek mogen ze gerust een nachtje bij ons slapen. Slaapt mama ook beter want dan kan je hem vlug even checken (ivm koorts enz.) En verder slapen. Anders uit mijn bed de kou door hem controleren en dan omdat je helemaal wakker bent moed je plassen of geraak jezelf weer moeilijk inslaap.
    Weet je de een zo de andere zo. Mijn neefje van een jaar en 3 mnd. slaapt helemaal alleen een verdiep hoger dan zijn ouders. Zij vinden het prima, maar ik zou geen oog dichtdoen als hij daar zou moeten slapen.

  12. kathleen januari 15, 2016 bij 16:43 #

    Wel nogal ironisch dat je niet veroordeeld wilt worden maar je tekst wel bol staat van de vooroordelen en commentaar naar andere mama’s toe die het anders doen dan jou. “veel te grote fles kv geven” “op eigen kamer omdat je ze niet wil horen huilen”
    Er ooit al eens bij stil gestaan dat veel ouders hun kindje perfect slaapt alleen in zijn of haar eigen bedje? Dat ze heus niet volgepropt worden met een fles kunstvoeding?

    Dus voor je ligt te mekkeren dat je geen commentaar wilt, kijk eerst eens in eigen boezem 😉

    • eefjejo januari 15, 2016 bij 17:09 #

      Ik overdrijf graag en ook mijn vergelijkingen zijn vaak groots. Steek het op mijn schrijfstijl, maar echt, écht waar, ik veroordeel niet (en het is ook zeker niet de bedoeling dat dit zo overkomt). Zolang mama’s doen waar ze zichzelf goed bij voelen en de kinderen gelukkig zijn is er geen probleem, of dat nu met kunst- of borstvoeding is, met samen of apart slapen.

      Dus… No judgements, gewoon een blogje over hoe wij het graag doen! 🙂

  13. valentina januari 16, 2016 bij 13:55 #

    Mijn zoon is onlangs 3jaar geworden en die sliep al sinds de geboorte bij mij in bed. Hij is een zeer levendig mannetje, hij is voor niets of niemand bang. Nu begint hij in zijn bed te slapen maar wil toch af en toe nog eens bij mij liggen. Hij merkt het ook snel op als ik ziek ben ofzo en dan komt hij mij troosten. Er is zeker niets mis mee om je kind bij je in bed te leggen. Ik dacht ook altijd vroeger dat ik op hem ging rollen ofzo maar een moeder voelt dat goed aan dat hun kind naast hun ligt en automatisch ga je volledig stil liggen.

  14. Nathalie Hennebel januari 16, 2016 bij 16:58 #

    Ik ben het volledig met je eens!! Ik heb 4 kinderen en ZE hebben allemaal bij mij geslapen tot 12maanden. De jongste van 5 maanden slaapt nog steeds bij ons, maar mijn drie oudste kinderen sliepen vanaf hun eerste levensjaar in hun eigen bedje. Enkel wanneer ZE ziek zijn vragen ZE om bij mama te slapen en te knuffelen. Ik heb met dezelfde vooroordelen gekampt. Ik zei gewoon wat ZE wilden horen. Iedereen gelukkig. Ben blij dat jij de kracht gevonden hebt om dit te schijven. 😊

  15. Kim januari 16, 2016 bij 21:50 #

    Groot gelijk, mijn zoontje van 9 maand ligt ook nog lekker knus bij ons. En we genieten er volop van. En inderdaad de verwenverhalen kennen we ook. Maar ze worden al zo snel groot, dus genieten waar je genieten kan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: